Nooit Meer Slapen

De ‘moderne’ toneelcommissie had na het bewerken van Grunbergs roman De Asielzoeker de smaak te pakken. Na lang beraad werd ervoor gekozen om Nooit Meer Slapen, van W.F. Hermans op het toneel te brengen. Achteraf gezien een grotere uitdaging dan De Asielzoeker, aangezien de tragische roman over het lot van geoloog Alfred Issendorf eerder lijkt op een filosofisch innerlijk monoloog dan op een theaterstuk. Een nog grotere uitdaging was het de erven Hermans zover te krijgen het stuk te mogen spelen. Zes studenten bewerkten de roman tot een bijzondere en indringende tragikomedie, die ze ook nog zelf speelden of regisseerden.

Het verhaal

De roman is een hoogtepunt uit de twintigste eeuwse literatuur en staat bomvol motieven die kenmerkend zijn voor het werk van Hermans, o.a. zijn onvrede met bepaalde praktijken in de wetenschap en de haast onvermijdelijke mislukking. Alfred Issendorf wil de wetenschappelijke carrière van zijn vader afmaken, overleven waar zijn vader stierf. En het gaat dan niet alleen om fysiek overleven tijdens zijn reis door een troosteloos en onherbergzaam Noorwegen; hij wil daar natuurlijk iets ontdekken waardoor de mensen hem ook na zijn eigen dood nog zullen herinneren. In de bewerking is dat allemaal terug te vinden. Nooit meer slapen is een toneelstuk van ambitie en wanhoop, van vertrouwen en wantrouwen, van vriendschap en complottheorien, van presteren of mislukken.

Spelers
Alfred: Coen van Beelen
Arne: Dennis Koopman
Eva: Annelies Storms
Professor Sibbelee: Emiel de Munck (later overgenomen door Max van Duijn)
Professor Nummedal: Sander Sauvé
regie: Martijn Kager

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

* Copy this password:

* Type or paste password here:

6,413 Spam Comments Blocked so far by Spam Free Wordpress